چرا منابع ما باید چراغ دیگران را روشن کند و زندگی ما را خاموش؟
در سرزمینی زندگی میکنیم که بزرگترین ذخایر گاز جهان را را دارد. اما در این هوای مسموم نفس مردم به شماره افتاده در حالی که ملایان چپاولگر و مافیای اشغالگر با خونسردی کامل گاز کشور را روانه نیروگاههای...
در سرزمینی زندگی میکنیم که بزرگترین ذخایر گاز جهان را را دارد. اما در این هوای مسموم نفس مردم به شماره افتاده در حالی که ملایان چپاولگر و مافیای اشغالگر با خونسردی کامل گاز کشور را روانه نیروگاههای برق عراق میکند تا سرزمین مادری خود را روشن نگهدارند. و در سرزمین اشغالی ایران کودکان و سالمندان زیر مازوت و سرطان و تنگی نفس دفن شوند. خبر ازسرگیری تزریق روزانه میلیونها متر مکعب گاز به عراق مثل سیلی بر صورت ملتی است که میپرسد چرا منابع ما باید چراغ دیگران را روشن کند و زندگی ما را خاموش؟
رژیمی که چپاول انرژی را از مرحله هشدار رد کرده. و کشورر را به جایی رسانده که در زمستان از سرما بلرزد. و به جای اکسیژن، مازوت تنفس کند. این قتل عمد و دستهجمعی مردم است. یک تصمیم برنامهریزی شده که مستقیما جان و زندگی مردم را هدف گرفته است.
حکومتی که حاضر است جان ما را در کوره مازوت بگیرد. اما برای رضایت کشورهای اطراف گاز ملی را تقدیم کند دیگر نیازی به اثبات دشمنی ندارد. دشمنی را میتوان در هوایی که به مرگ آلوده شده. و در تصمیماتی که هیچ نسبتی با منافع ملت ندارد دید و استنشاق کرد.
منابع هر کشور باید در خدمت همان کشور باشد، این بدیهی ترین اصل حکمرانی است. اما در ایران بدیهی ترین حقوق زیر نعلین خصمانه ترین استبداد سرکوبگر و در سایه غارت سیستماتیک لگد مال میشود. رژیمی که با مردم خود چنین میکند دشمنی خود را در هر ثانیه و با هر نفسی که به سختی میکشیم ثابت کرده است.
فریاد